بذر کلبیت

با سلام و احترام بنظرم خیلی خوبه از این گیاه در مناطق نیمه بیابانی استفاده کرد و از این گیاه به عنوان مانعی از ایجاد گرد و خاک استفاده کنیم.

با سلام و عرض ادب بسیار زیباست، از ظاهرش که اینطور به نظر میاد از راسته گندم سانان باشه. واقعاً طبیعت هر چیزش دوست‌داشتنی هست. ما انسانها اشتباه زیاد داریم ما احترام طبیعت را نگاه نمی‌داریم بسیاری از گیاهان و جانورانی که ما آنها را علف هرز و آفت و موذی و مکار و حتی گونه مهاجم مینامیم دارای نقش و ارزش هستند ولی معمولا ما آنها را متهم میدانیم. حتی ما گونه های زیبای بومی خود را که مربوط به منطقه و مقاوم به شرایط اقلیمی منطقه خود هستند ریشه کن کرده و بجای آنها گونه های خارجی می نشایم در حالیکه همین ها نیز زیبا هستند اما ما قادر به دیدن این زیبایی قابل ستایشان که در وجودشان نهاده شده نیستیم و فکر میکنیم باید الزاماً این پوشش گیاهی زیبا را تغییر دهیم و بجای آن چیز دیگری بکاریم حتی شهرداری که یک ارگان هست بطور گسترده هر سال آنها را نابود میسازد و ما عشق ورزیدن به گونه های بومی را تبلیغ نمی کنیم این از بحث گونه های بومی حالا وقتی یک گونه خارجی مقاوم بوده و توانست با شرایط اقلیمی ما مناسبت یابد و به شکوفایی برسد میگوییم مهاجم است و آن را نیز میخواهیم نابود سازیم در حالی که خود مسبب حضورش بوده ایم. این اعمال و واژه ها که به گونه ها نسبت میدهیم یک گستاخی است به مخلوقات و طبیعت، که اصلا مستحق آن نیستند. اصولاً عادت کرده ایم که نیمه خالی لیوان را ببینیم اما بهتر این است که بیشتر نیمه پر لیوان را دید و مثبت اندیشید. هر مخلوقی را با جان و دل باید دوست داشت، سهراب سپهری می فرمایند و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد ( روشنی را بچشیم شب یک دهکده را وزن کنیم خواب یک آهو را و نگوییم که شب چیز بدی است و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون و بدانیم اگر کرم نبود زندگی چیزی کم داشت واگر مرگ نبود دست مادر پی چیزی میگشت و اگر نور نبود منطق زنده ی پرواز دگرگون میشد و بدانیم که پیش از مرجان خلایی بود در اندیشه ی دریاها) حتی آن گونه خارجی که متاسفانه بیش از حد تعاریف منفی از آن داریم و آن را مهاجم مینامیم اول اینکه حرمت حیات دارد دوم اینکه در جای درست عالی است و مثلا حتی در مناطقی از اقلیم خودمان میتواند حتی به یک شاه کلید تبدیل شود با اینکه بومی هم نیست مثلا با مشاهداتی که بنده از گونه عرعر داشته ام فکر میکنم گیاه عرعر دارای این قابلیت هست که در نقاطی از همین اقلیم خودمان به گونه راه گشا تبدیل گردد ( و به جای اصطلاح مهاجم که به آن نسبت میدهیم اصطلاح مقاوم را باید برایش برگزینیم) با اینکه بومی هم نیست. با توجه به اینکه بیابان زدایی در برخی از مناطق کشور ما بسیار دشوار است بنظر می‌رسد علی رغم منفی شمردن این گیاه این گونه مقاوم میتواند در بسیاری از بیابان ها تبدیل به یک گونه کلیدی شود که موجبات به وجود آمدن اجتماعات گیاهی پایدار در واقع یک جنگل پایدار را موجب شود و دارای این قابلیت هست که در برخی مناطق به کلیدی ترین گونه جهت جلوگیری از بیابان زایی تبدیل شود. و پیش بینی این است در جایی مانند بیابان بدنبال ایجاد اجتماعات گونه عرعر و در نهایت پدید آمدن درختزار و جنگل شاهد کاهش درجه حرارت، بالا رفتن درصد رطوبت آن منطقه در شرایط خشک و سوزان و خشن تابستان بیابان و بدنبال آن افزایش تنوع زیستی گیاهان دیگر و سپس حیات وحش در آن منطقه بشویم. در حالی که این گونه در یک محیط جنگلی طبیعی مانند شمال ایران که پر از جواهر ( گونه های جنگلی بومی) است اصلا توصیه نمیشود. با این حال حق نداریم پس از جان بخشیدن به موجودی حق حیات را از او بگیریم. از همه واجب‌تر نگه داشتن حرمت حیات هر موجودی است. عزیزان ممنون که تا به اینجا همراه بنده بودید، سعی کنیم مثبت بین تر باشیم. پس در پایان باز با شعر زنده یاد سهراب سپهری همه شما را به خداوند بزرگ می سپارم. چشم هارا باید شست، جور دیگر باید دید واژه ها را باید شست: « ......من نمی دانم که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد چشمها را باید شست جور دیگر باید دید واژه ها را باید شست واژه باید خود باد واژه باید خود باران باشد چتر ها را باید بست زیر باران باید رفت فکر را خاطره را زیر باران باید برد با همه مردم شهر زیر باران باید رفت دوست را زیر باران باید دید عشق را زیر باران باید جست ........ » روحش شاد. تشکر، در پناه حق

مرسی از عشقت به طبیعت دوست سبز من 💚🌿🤗

سلام دوست عزیز ممنون از توضیحات کاملتون خوشحالیم که نظراتتون رو با ما و همراهان نازبو به اشتراک می گذارید

سلام و عرض ادب بسیار زیباست، از ظاهرش که اینطور به نظر میاد از راسته گندم سانان باشه. واقعاً طبیعت هر چیزش دوست‌داشتنی هست. ما انسانها اشتباه زیاد داریم ما احترام طبیعت را نگاه نمی‌داریم بسیاری از گیاهان و جانورانی که ما آنها را علف هرز و آفت و موذی و مکار و حتی گونه مهاجم مینامیم دارای نقش و ارزش هستند ولی معمولا ما آنها را متهم میدانیم. حتی ما گونه های زیبای بومی خود را که مربوط به منطقه و مقاوم به شرایط اقلیمی منطقه خود هستند ریشه کن کرده و بجای آنها گونه های خارجی می نشایم در حالیکه همین ها نیز زیبا هستند اما ما قادر به دیدن این زیبایی قابل ستایشان که در وجودشان نهاده شده نیستیم و فکر میکنیم باید الزاماً این پوشش گیاهی زیبا را تغییر دهیم و بجای آن چیز دیگری بکاریم حتی شهرداری که یک ارگان هست بطور گسترده هر سال آنها را نابود میسازد و ما عشق ورزیدن به گونه های بومی را تبلیغ نمی کنیم این از بحث گونه های بومی حالا وقتی یک گونه خارجی مقاوم بوده و توانست با شرایط اقلیمی ما مناسبت یابد و به شکوفایی برسد میگوییم مهاجم است و آن را نیز میخواهیم نابود سازیم در حالی که خود مسبب حضورش بوده ایم. این اعمال و واژه ها که به گونه ها نسبت میدهیم یک گستاخی است به مخلوقات و طبیعت، که اصلا مستحق آن نیستند. اصولاً عادت کرده ایم که نیمه خالی لیوان را ببینیم اما بهتر این است که بیشتر نیمه پر لیوان را دید و مثبت اندیشید. هر مخلوقی را با جان و دل باید دوست داشت، سهراب سپهری می فرمایند و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد ( روشنی را بچشیم شب یک دهکده را وزن کنیم خواب یک آهو را و نگوییم که شب چیز بدی است و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون و بدانیم اگر کرم نبود زندگی چیزی کم داشت واگر مرگ نبود دست مادر پی چیزی میگشت و اگر نور نبود منطق زنده ی پرواز دگرگون میشد و بدانیم که پیش از مرجان خلایی بود در اندیشه ی دریاها) حتی آن گونه خارجی که متاسفانه بیش از حد تعاریف منفی از آن داریم و آن را مهاجم مینامیم اول اینکه حرمت حیات دارد دوم اینکه در جای درست عالی است و مثلا حتی در مناطقی از اقلیم خودمان میتواند حتی به یک شاه کلید تبدیل شود با اینکه بومی هم نیست مثلا با مشاهداتی که بنده از گونه عرعر داشته ام فکر میکنم گیاه عرعر دارای این قابلیت هست که در نقاطی از همین اقلیم خودمان به گونه راه گشا تبدیل گردد ( و به جای اصطلاح مهاجم که به آن نسبت میدهیم اصطلاح مقاوم را باید برایش برگزینیم) با اینکه بومی هم نیست. با توجه به اینکه بیابان زدایی در برخی از مناطق کشور ما بسیار دشوار است بنظر می‌رسد علی رغم منفی شمردن این گیاه این گونه مقاوم میتواند در بسیاری از بیابان ها تبدیل به یک گونه کلیدی شود که موجبات به وجود آمدن اجتماعات گیاهی پایدار در واقع یک جنگل پایدار را موجب شود و دارای این قابلیت هست که در برخی مناطق به کلیدی ترین گونه جهت جلوگیری از بیابان زایی تبدیل شود. و پیش بینی این است در جایی مانند بیابان بدنبال ایجاد اجتماعات گونه عرعر و در نهایت پدید آمدن درختزار و جنگل شاهد کاهش درجه حرارت، بالا رفتن درصد رطوبت آن منطقه در شرایط خشک و سوزان و خشن تابستان بیابان و بدنبال آن افزایش تنوع زیستی گیاهان دیگر و سپس حیات وحش در آن منطقه بشویم. در حالی که این گونه در یک محیط جنگلی طبیعی مانند شمال ایران که پر از جواهر ( گونه های جنگلی بومی) است اصلا توصیه نمیشود. با این حال حق نداریم پس از جان بخشیدن به موجودی حق حیات را از او بگیریم. از همه واجب‌تر نگه داشتن حرمت حیات هر موجودی است. عزیزان ممنون که تا به اینجا همراه بنده بودید، سعی کنیم مثبت بین تر باشیم. پس در پایان باز با شعر زنده یاد سهراب سپهری همه شما را به خداوند بزرگ می سپارم. چشم هارا باید شست، جور دیگر باید دید واژه ها را باید شست: « ......من نمی دانم که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد چشمها را باید شست جور دیگر باید دید واژه ها را باید شست واژه باید خود باد واژه باید خود باران باشد چتر ها را باید بست زیر باران باید رفت فکر را خاطره را زیر باران باید برد با همه مردم شهر زیر باران باید رفت دوست را زیر باران باید دید عشق را زیر باران باید جست ........ » روحش شاد. تشکر، در پناه حق